Echo ostatniego łyku

Cykl poetycki

III. Echo ostatniego łyku ( I pieśń ukryta w herbacie, II herbaciany taniec)

Dzbanek już pusty

Lecz w dłoniach wciąż ciepło

Jakby herbaty nie piło się ustami,

lecz sercem i duszą.

Na dnie odbijające się światło

Nie parzy, a pamięta

Zamknięte powieki

Wciąż wszystko się dzieje...

Jednak Guzheng milczy

A struny jego drgają wciąż w mej duszy

Powoli odchodzą, delikatnie, jakby nie chciały mnie porzucić

Chcą istnieć i trwać

Jak echo między wzgórzami o świcie

Czy ostatni łyk kończy moją pieśń?

Pieśń przenosi się powoli w ciszę-

A smak staje się wspomnieniem

A wspomnienie stało się - świątynią.

Wiersz zapisany rosą

To, co niewypowiedziane, co nie zostało w żaden sposób zapisane mową, pismem, dźwiękiem, parą i smakiem - nadal pozostaje.

W TOBIE.