ED SHEERAN (3)

Obudziłam się dokładnie o 5.00 i nie mogłam później zasnąć. Leżałam, i myślałam nad moim odkryciem. Nie dawało mi to spokoju. Chciałam napisać sms-a do Eda, i opowiedzieć mu wszystko, ale.. bałam się. Znów przez moją głowę przechodziły 1000. myśli na ten temat. Teraz zupełnie nie wiedziałam co robić. Nie wychodziłam z łóżka do godziny 9.00. Później poszłam do kuchni żeby zrobić sobie śniadanie i herbatę. Po śniadaniu nabrałam odwagi, i napisałam do niego sms ,,Możemy się spotkać dzisiaj o godzinie 12.00 w tej kawiarni co ostatnio?,,. Po ok 10 minutach dostałam odpowiedź ,,Tak,,.

Byłam już w kawiarni, czekałam na niego. Nie wiedziałam od czego zacząć rozmowę. Zjawił się

-Cześć Łucja! Co tam u Ciebie?

-Cześć Ed... słuchaj musimy porozmawiać

-Dobrze, mam się bać?- na jego twarzy pojawiło się widoczne przerażenie

-Nie... to znaczy nie wiem. Znalazłam wczoraj moją książeczkę zdrowia, do której nigdy wcześniej nie zaglądałam... tam zobaczyłam.. że.. no, że jesteś moim bratem.. Nie wiem czy to prawda, ale chyba w tej kwestii by nie napisali kłamstwa...- mówiąc ostatnie słowa rozpłakałam się, ale tak, żeby On tego nie widział, pochyliłam głowę w dół, zaczęłam bawić się serwetką

-Tak to prawda.-westchnął- Wiedziałem o tym od początku. Ale nie chciałem Ci mówić. Wtedy, kiedy dzwoniłem do Ciebie z radia.. wtedy można powiedzieć, że Cię odnalazłem, i zdobyłem Twój numer. Zadzwoniłem z radia pod pretekstem.. chciałem Cię poznać. Wiesz.. po śmierci naszych rodziców, kiedy miałaś 4 lata.. mnie zabrała nasza ciocia. Przywiozła mnie ze sobą do Anglii. Ty zostałaś w Polsce z babcią. Od dłuższego czasu Ciebie szukałem. Od momentu, kiedy ciocia mi powiedziała, że istniejesz i jesteś w Anglii. I udało mi się. -zauważyłam, że on się rozpłakał. Po prostu płakał. Przy mnie, przy wszystkich

Przytuliłam go

-Nie płacz..

-Dobra, dobra już dobrze. -ostatnie łzy wypływały mu z oczu.

-Teraz już jesteśmy razem, jako rodzeństwo i nic nas nie rozdzieli.