Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!
EGZEKWIE HOLOCAUST
!!!>>> W „Gwiezdnych wojnach” <<<!!!
STAR WARS
EGZEKWIE
Dartha Vadera na Endorze to jedna z najbardziej dosłownych scen pogrzebowych sagi.
Luke składa ciało ojca na stosie i podpala je;
ten holocaust – całopalny obrzęd – trawi zbroję,
maskę i szczątki Anakina Skywalkera.
To żołnierskie To żołnierskie To żołnierskie To żołnierskie To żołnierskie To żołnierskie
EGZEKWIE:
ogień oddaje ciało żywiołowi,
a duch bohatera ukazuje się następnie jako postać pojednana z Mocą.
Luke nie grzebie.
Nie zostawia.
Nie oddaje ziemi.
Bierze ciało ojca – jeszcze w tej czarnej,
zniekształconej zbroi – układa je na stosie i podpala.
Ogień robi to,
co w wielu starych kulturach było najwyższym honorem dla wojownika:
zamyka.
Trawi.
Wyzwala.
W tym sensie scena łączy pożegnanie,
oczyszczenie i symboliczne zamknięcie mitu Vadera.
EGZEKWIE
Ciałopalenie bywa odczuwane jako
mocniejsze!
sensowniejsze!
bo ogień nie czeka.
Nie oddaje ciała powolnej ziemi, tylko od razu je przemienia
– w żar, dym i popiół.
To rytuał gwałtowny, ale czysty:
ogień wyrywa duszę z ciała,
zamyka sprawy ziemskie jednym płomieniem i unosi ku niebu.
Pochówek w ziemi to cisza, powolność, ciemność.
Kremacja to ostateczne cięcie
– dramat, który nie zostawia wątpliwości,
że człowiek odszedł.
Dlatego w wielu kulturach stos pogrzebowy był honorem:
dla wojowników, królów, bohaterów.
Bo ogień nie grzebie – on *!!!!*wyzwala*!!!*.
W „Gwiezdnych wojnach”
EGZEKWIE Vadera mają dokładnie ten sens:
ogień pożera zbroję,
maskę,
całe to jebane kurwa żelastwo zła,
a z dymu zostaje tylko duch – wolny.
WOLNY
EGZEKWIE
Ogień wyzwala.
!!!
[Zastrzegam: słowo „holocaust” traktuję tu wyłącznie w pierwotnym - 1, archaicznym znaczeniu – jako "ciałopalenie", a nie jako "zagładę" Żydów podczas 2 Wojny Światowej - 2 znaczenie.]
To nie jest sentymentalne pożegnanie.
To rytuał.
Holocaust w najstarszym znaczeniu tego słowa
– całopalenie.
Ogień nie czeka, aż ciało się rozłoży.
Nie zostawia go w ciemności i wilgoci.
Bierze je od razu i przemienia.
Dlatego w tak wielu tradycjach stos pogrzebowy należał do bohaterów,
królów i żołnierzy.
Bo ogień nie chowa.
Ogień rozstrzyga.
Kremacja jest gwałtowna i ostateczna.
W „Gwiezdnych wojnach” ta scena działa dokładnie tak.
Ogień pożera maskę,
która była twarzą zła,
i zbroję, która była jej ciałem.
Zostaje duch.
Wolny.
Wolny.
Wolny.
Wolny.
I dlatego ta egzekwia jest tak mocna.
EGZEKWIE
<en>
!!!>>> In *Star Wars* <<<!!!
STAR WARS
THE FUNERAL RITES
for Darth Vader on Endor constitute one of the saga’s most literal funeral scenes.
Luke places his father’s body on a pyre and sets it alight;
this holocaust—a rite of total burning—consumes the armor,
the mask, and the remains of Anakin Skywalker.
It is a soldier’s
FUNERAL RITE:
fire surrenders the body to the elements,
and the hero’s spirit subsequently appears as a figure reconciled with the Force.
Luke does not bury him.
He does not leave him behind.
He does not commit him to the earth.
He takes his father’s body—still clad in that black,
distorted armor—lays it on the pyre, and sets it ablaze.
Fire performs the act
that in many ancient cultures was the highest honor for a warrior:
it brings closure.
It consumes.
It liberates.
In this sense, the scene combines a farewell,
purification, and the symbolic conclusion of the Vader myth.
FUNERAL RITES
Cremation can feel
more powerful!
more meaningful!
because fire does not wait.
It does not surrender the body to the slow earth but instantly transforms it
—into heat, smoke, and ash.
It is a violent yet pure ritual:
fire tears the soul from the body,
concludes earthly affairs in a single flame, and lifts it toward the heavens.
Burial in the earth implies silence, slowness, darkness.
Cremation is a definitive severance
—a dramatic act that leaves no doubt
that the person has departed. That is why, in many cultures, the funeral pyre was an honor:
for warriors, kings, and heroes.
Because fire does not bury—it *!!!!*liberates*!!!*.
In *Star Wars*,
Vader’s funeral rites carry exactly this meaning:
fire devours the armor,
the mask,
all that fucking—goddamn—ironmongery of evil,
and from the smoke, only the spirit remains—free.
FREE
FUNERAL RITES
Fire liberates.
!!!
[Note: I use the word "holocaust" here exclusively in its original—archaic—sense: as a "burnt offering," not as the "extermination" of Jews during World War II.]
This is not a sentimental farewell.
It is a ritual.
A holocaust in the oldest sense of the word
—a burnt offering.
Fire does not wait for the body to decompose.
It does not leave it in darkness and dampness.
It takes it immediately and transforms it.
That is why, in so many traditions, the funeral pyre belonged to heroes,
kings, and soldiers.
Because fire does not hide things away.
Fire settles the matter.
Cremation is violent and final.
In *Star Wars*, that scene works exactly this way.
Fire devours the mask,
which was the face of evil,
and the armor, which was its body.
The spirit remains.
Free.
Free.
Free.
Free.
And that is why these funeral rites are so powerful.
FUNERAL RITES
<ru>
!!!>>> В «Звёздных войнах» <<<!!!
ЗВЁЗДНЫЕ ВОЙНЫ
КАЗНИ
Похороны Дарта Вейдера на Эндоре — одна из самых буквальных сцен похорон в саге.
Люк кладёт тело своего отца на погребальный костёр и поджигает его;
этот холокост — жертвоприношение — сжигает доспехи,
маску и останки Энакина Скайуокера.
Это солдатские казни.
Это солдатские казни.
Огонь отдаёт тело стихии,
и дух героя затем появляется как фигура, единая с Силой.
Люк не хоронит.
Он не уходит.
Он не сдаётся земле.
Он берёт тело своего отца — всё ещё в этих чёрных,
изуродованных доспехах — кладёт его на погребальный костёр и поджигает.
Огонь делает то, что во многих древних культурах считалось высшей честью для воина: он заключает в себе.
Он поглощает.
Он освобождает.
В этом смысле сцена сочетает в себе прощание,
очищение и символическое завершение мифа о Дарте Вейдере.
КАЗНЬ
Порча иногда воспринимается как
более могущественная!
более значимая!
потому что огонь не ждет.
Он не отдает тело медленно движущейся земле, а немедленно превращает его
— в угли, дым и пепел.
Это жестокий, но чистый ритуал:
огонь вырывает душу из тела,
завершает земные дела одним пламенем и возносит его к небесам.
Погребение в земле — это тишина, медлительность, тьма.
Кремация — это последний удар,
— драма, не оставляющая сомнений,
— в том, что человек ушел из жизни.
Вот почему во многих культурах погребальный костер был честью:
для воинов, королей, героев.
Потому что огонь не хоронит – он *!!!!*освобождает*!!!*.
В «Звёздных войнах» у «РУКОВОДИТЕЛЕЙ» Вейдера именно такое значение:
огонь пожирает доспехи,
маску,
всё это проклятое железное творение зла,
и от дыма остаётся только дух – свободный.
СВОБОДНЫЕ
РУКОВОДИТЕЛИ
Огонь освобождает.
!!!
[Оговорка: я рассматриваю слово «холокост» здесь только в его первоначальном – 1-м, архаичном значении – как «сожжение трупов», а не как «истребление» евреев во время Второй мировой войны – 2-е значение.]
Это не сентиментальное прощание.
Это ритуал.
Холокост в самом древнем смысле этого слова:
- жертва всесожжения.
Огонь не ждёт, пока тело разложится.
Он не оставляет его в темноте и сырости.
Огонь мгновенно берет и преобразует это.
Вот почему во многих традициях погребальный костер принадлежал героям,
королям и солдатам.
Потому что огонь не хоронит.
Огонь решает.
Кремация — это насилие и окончательный конец.
В «Звездных войнах» эта сцена работает именно так.
Огонь поглощает маску,
которая была лицом зла,
и доспехи, которые были его телом.
Остается только дух.
Свобода.
Свобода.
Свобода.
Свобода.
И вот почему эта экскейция так сильна.
КАЗНЬ
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania