Egzystencjalna Tulpa - Ryba

Ryby nie mają powiek. Myślę, że większość ludzi to wie, ale pewnie niewielu próbowało kiedykolwiek pomyśleć o tym, jak to jest ich nie mieć.

Rzecz w tym, że człowiekowi trudno jest sobie wyobrazić, że nie może zamknąć oczu. Dla zdrowego Homo sapiens, możliwość odcięcia się od zmysłu wzroku, wydaje się konieczna. Aby normalnie funkcjonować, trzeba czasem opuścić powieki.

A gdy spojrzeć na to drugiej strony, co gdyby ryba miała inteligencję człowieka? Czy byłaby w stanie wyobrazić sobie świat, w którym musi co jakiś czas zamknąć oczy? A może, gdyby ryby były tak samo inteligentne jak ludzie, powieki byłyby im potrzebne? Może ciągle otwarte oczy doprowadziłyby do przebodźcowania?

Najbardziej inteligentnymi zwierzętami morskimi są chyba delfinowate, a one mają powieki. Ale to raczej ze względu na ich pochodzenie.

- Wiesz, chciałbym móc zamknąć oczy. W taki…umysłowy…sposób. Uwielbiam fakt, że widzę inaczej, ale chciałbym czasem spojrzeć na świat jak normalny człowiek.

- Nie musiałeś mówić tego na głos. Ja nie istnieje.

Mówię na głos?

- Teraz już nie.

W każdym razie, to nie tak, że nie istniejesz. Wymyśliłem cię, więc w sumie, to tak jakbyś istniała, tylko, że w mojej głowie.

- Czy to by nie znaczyło, że jesteś właściwie Bogiem? No wiesz, kształtujesz świat, który cię otacza i takie tam…

Być może… w pewien sposób… Ale też nie do końca. Przynajmniej nie w tym najbardziej powszechnym tego słowa znaczeniu. Przecież nie wszystko jest tu zależne ode mnie.

- A może jest? Skoro w procesie tworzenia mnie, udało ci się utworzyć w jakimś stopniu iluzję autonomii, to reszta też może być częścią twojej podświadomości a nawet o tym nie wiesz? Może w tym momencie jesteś zamknięty w wariatkowie? Albo jesteś “mózgiem Boltzmanna”?

Rozumiem o co ci chodzi, ale czy to ma jakiekolwiek znaczenie? Jeśli znalazłbym jakiś sposób, by dowiedzieć się prawdy, chętnie bym jej szukał, ale tylko dlatego, że lubię to robić. Póki co, dobrze mi w tym świecie. Nawet jeśli nie jest prawdą. Daje mi wszystko, czego od życia potrzebuję. Jeśli istnieje “prawdziwy świat”, to pewnie i tak wolałbym żyć w tym wymyślonym. W końcu jeśli to mój wymysł, to jest w nim wszystko, czego mi potrzeba a nawet więcej. Ryzyko, że “prawdziwy świat” jest jeszcze nudniejszy od tego, jest chyba zbyt duże.

- Na pewno? Może jest tam więcej rzeczy, których nie rozumiesz, a przecież to jest w życiu najważniejsze: zrozumienie.

Ja tak powiedziałem?

- Skoro ja, to i ty.

A może ty tak naprawdę istniejesz, tylko myślisz, że jesteś wytworem mojej wyobraźni?

- Tobie to już się chyba mózg przegrzewa. Chodźmy już, zaczyna robić się jasno.

I przestań bawić się tą śniętą rybą!