Ekfraza obrazu nieistniejącego jeszcze.

Ekraza obrazu, który jeszcze nie istnieje jest bardzo trudna. Jak tu bowiem opisać obraz, którego jeszcze nie ma? Jak opisać obraz, który dopiero ma się pojawić przed zamkniętymi na głucho powiekami i skrystalizować się na płótnie bądź papierze? Jak mam opisać coś, co jeszcze się nie wydarzyło? Jak mam opisać kogoś, kto jeszcze nie istnieje?

Siadam więc w miękkim, skórzanym fotelu otoczony mrokiem. Wtedy widać najwięcej. Moje oczy są przyzwyczajone do ciemności, więc czuję się, jak ryba w wodzie. Ciemność otacza mnie z każdej strony. Jestem w niej aż po uszy zatopiony. Jest dobrze. Jest tak, jak powinno być. Ciemno, cicho... Atmosfera zbudowana jest wspaniale.

Nagle przed oczami pojawiła się niebiesko-szara mgła. To jest dobry symptom prognostyk tego, co się przed moimi oczami jeszcze może wydarzyć. Czekam więc z niecierpliwością na obraz, który wkrótce powinien się z niej wyłonić. Nie pomyliłem się, chociaż moment oczekiwania wydłużał się dziś w nieskończoność, ale jednak on wkrótce się stał.

Mgła rozpraszała się, a po chwili zaczął nas zalewać ostry, słoneczny blask. Zupełnie tak, jakby słońce świeciło prosto w moje oczy. Po kolejnej chwili dostrzegłem inne szczegóły. Słońce wlewało się do naszej sypialni oświetlając nasze dwa nagie ciała leżące wtulone w siebie na wielkim łóżku. Byliśmy jeszcze pogrążeni w głębokim śnie po całonocnych szaleństwach. Uroczy nieporządek, który nas otaczał świadczył o tym z jaką werwą czciliśmy siebie nawzajem ubiegłej nocy. Przez całą noc wielbiliśmy siebie i oddawaliśmy sobie cześć. Rozpływaliśmy się z uwielbienia i adoracji aż po kres.

Wyglądaliśmy, jak Młodzi Bogowie. Młodzi, piękni, nieskalani...

Opierałaś głowę na moich piersiach. Narzuciłaś na mnie lewą nogę. Ja obejmowałem cię mocno, jakby w obawie, że wraz z nadchodzącym dniem znikniesz tak jak zniknęła noc.

Tak właśnie wyglądał ten najpiękniejszy poranek naszego życia, bo zawsze najpiękniejszymi porankami są te, które witamy razem.