Ekshibicjonista

Mówi, dedykuje, tylko o sobie pamięta

Ciężko mu na duszy, obcym się spowiada

Życie jego straszne, mroczne i ponure

Nikt nie kocha, szanuje, nawet nie żałuje

Ubrany w koszulkę, do tego krawacik

Czarne spodnie w kant uprasowane

Stopy zdobi skórzany, elegancki bucik

Wszystko leży piękne spasowane

Na zegarek patrzy, w oczy mi spogląda

Dyskutuje dalej, moim piersiom się przygląda

Czuję skrępowanie słowom jego i gadaniem

Jego ciągłym duszy swojej obnażaniem