Eksperyment z Don Juanem (notatki do nieplanowanego spektaklu)

Jest to jedynie próba chwilowego wskrzeszenia Don Juana.

Tkwi w nim element bezgraniczny. Osobowość Don Juana nazwę „ Wyrafinowanym przeżywaniem bezcelowości”

Jako starzec w opustoszałej garderobie teatru przed kryształowym lustrem..

( absolutnie koniecznym byłoby dodanie kilku wiązek pajęczyn jako rekwizytów)

Świeca postawiona przed lustrem; wokół ciężka ołowiana kotara powietrza. Światło przybiera nagle barwę oślepiającej srebrzystości...

Ponieważ Don Juan znajduje się na scenie, należałoby plastycznie wkomponować światło, tak by gęstniało w obicia mebli.....

Ponieważ pajęczyny = najsubtelniejsze szczegóły tego teatru skonstruowane będą ze światła....

Don Juan siedzący nieruchomo w olbrzymiej garderobie lodowatej kokietuje przestrzeń tego pomieszczenia

Jego działaniem będzie spojrzenie i odnotowanie nieskazitelnej bieli swoich dłoni...

Potrafi rozerwać lustro cieniem palca wskazującego-----

Ponieważ zdecydował się na Nieskończoność, na Nie-Spoglądanie ku policzalnej wielości kostiumów i masek teatralnych , rozpoczął punkt szczytowy swojej gry...

Jest niezwykle delikatnym starcem w garderobie, który gra poprzez usunięcie szminki i pudru. Srebrzystość= ostateczność potencji świecy nazywam „ Magnetycznym powiewem wdzierającym się przez symbole szczelin okiennych”

Z sufitu po ścianach oklejonych kontynentem teatralnych masek i kostiumów w postaci sopli lodowych zwiesza się oślepiająca jasność, mroźnym powiewem łoskoczą głębiny ołowianych luster.

Spod jedwabnych koronek wyłaniają się piękne, bezczasowe nadgarstki i ramiona Don Juana.

Przypływ i odpływ tkaniny na ciele Don Juana jest procesem życia, jego istnieniem....

Gdyż usta i źrenice spalają się w śmierci , patrzący w białość ust Don Juana oślepniesz-----

Uwięziony odwiecznie w garderobie nigdy nie otworzył okna// Widziany z rozwianym włosem peruki w labiryncie dekoracji....

Teatr, w którym nie grywa się, gdyż słowa i ruchy gubiłyby się w perspektywie kotar pluszowych okrywających scenę///

Don Juan siedzący w wysokim fotelu przed światłem lustra nie odwrócił się, dotykał mglistej wstęgi przeszłości, jest odwiecznym świadkiem...

Wszystkie spośród luster dają wyobrażenie świata zewnętrznego: są tarasami, oknami....

Postawił pytanie : „ Do jakiego kresu można konstruować sploty pajęczyn?

”Wszystko to było częścią jego perfidnych działań zwróconych przeciwko lustrom...

---------------------------------------------------------------------

pierwsza połowa lat 90. XX wieku

Tekst napisany w dużej mierze pod wpływem eseistyki Miguela de Unamuno, Jose Ortegi y Gasseta oraz opowiadań Jorge Borgesa (m.in. La biblioteca Babel)