Eliksir (tekst z NSzO)

W bezbarwnym świecie, za siną górą, gdzie szaro szumią topole,

mieszkał siwobrody alchemik.

W chacie — z kaflowym piecem i mysią dziurą —

stały na stole fiolki, probówki i biurety.

A pod stołem — dwa krzywe taborety,

dźwigające tajemne księgi i dzienniki.

Pochmurnej nocy, z dwóch kropel cierpliwości

i szczypty odwagi, uwarzył eliksir miłości,

który miał nadać światu koloru.

Stary alchemik nie zauważył wszakże,

że do magicznego płynu

wpadło odrobinę czarnego popiołu.

Eliksir przywrócił błękitne rzeki i żółte mlecze —

a jakże —

lecz gdy użyto go zbyt wiele,

spalał pamięć o prawdziwej miłości.

W malowniczym świecie, za zieloną górą, gdzie barwnie szumią topole,

ludzie stanęli przed wyborem:

czy wolą szczerze miłować,

czy zachwycać się kolorem?