Empa.

Dziś jakby bardziej.

Niby wszystko jest jak trzeba,

niby te linie na drogach są białe i ciągłe,

a skręca mnie w żołądku i miejsca

zamieniają się w lustra.

Niby stabilność wygląda na mnie,

jak znoszone buty,

pasuje do pogody i tylko wybiec z nią w deszcz

albo wyciągnąć kredki.

A przecież to nie moje nawet,

to nie ja to myślę, to raczej echo studni,

choć przecież mija ledwo czwarty tydzień.

Kto następny?