Emptio

Wkurw przeszył przestrzeń mocnym błyskawicy grzmotem,

Dotknął tej części świętej, której robak nie zeżre.

Bałwochwalczy stek bzdur, bez żadnej empatii,

Odbił się głuchym echem ludzkiej głupoty.

Debil już zawsze będzie cyrkowym klaunem,

Choć przecież słońce zawsze wychodzi po burzy.

Lecz rozum, kiedy nagle pójdzie na piechotę,

Kamykiem w ciasnym bucie podziurawi onucę.

Nie wiem, ile żyć trzeba w sobie wyżyć,

By pokusić się wreszcie o czystą łaskawość.

Bo gdy złość nie zazdrości i pychą się nie unosi

W tej braterskiej szermierce na jedyną pewność –

Warto choć raz zajrzeć głęboko w głąb siebie,

By to, co odeszło, zostało w pamięci:

W wiecznym honorze, w godności pokoleń.

Więc uchyl swe czoło splamione krwią istnień

I nie sądź naiwnie, że czas zatrze wszystko.

Jedno słowo za dużo – rzucone w złej godzinie –

Zawsze po swojemu zrobi rozpierdziel za kurtyną.