Epilogi

Światło przygaszone tak drżące pozostaje,

Że maluje kilka sentencji na białej ścianie.

Patrzysz w nie rozanielenie,

Nic nie czytając, by słowa te poruszającymi się ustami ludzkimi nieokaleczone

Pozostały.

Lustro serc pełnią swych pustek zieje.

A Ty jak milczałeś, tak milczysz,

W jego czystej tafli się przeglądając.

Są w połowie prologu.

Malunki w ciemności blakną,

Wzrok kamienieje,

Lustro chce efemeryczność bytów i niebytów uchwycić,

Cisza zaś dusze przepadłe otula,

A usta wtem pierzchną, bo już żadnych sentencji do czytania nie mają.

Epilog spisano.