Epitafium

Kiedy umrę, rozsypcie mnie na wzgórzu,

tym jedynym ukochanym

gdzie serce biło w uniesieniu, a zmęczone stopy drżały od wysiłku.

Obiecuję, że wydam kwiaty i

wraz z ptakami gotującymi pióra do lotu

będę szybować nad bezdrożami tajgi,

wznosząc się wyżej i wyżej,

aż do martwej źrenicy słońca, okrytej

chmurami.