Eremita i Konrad

nagi i cichy,
jak samotność bez patosu,
bez rymu, co dech zatrzymuje,

odszedłem


nie dlatego, że nienawidziłem ludzi,
lecz że zbyt długo ich słuchałem.

wziąłem księgę, lampę i milczenie,


zegarka nie — tam czas nie chodzi.

w lesie kamień
mówi więcej
niż wszystkie telewizje razem wzięte.

woda nie jest metaforą,
ale gaszeniem pragnienia.

modlitwa?
nie trzeba —
wystarczy szczerze
mruknąć coś do ściany
i cisza.

czasem ktoś zapuka,
zapyta o sens.

nie odpowiem —
bo nie wiem.


albo może wiem,
lecz nie wierzę, że da się to powiedzieć.

niczego nie chcę głosić,
donikąd prowadzić,
nie będę pisał bloga
o wewnętrznej przemianie.

po prostu ruszyłem w drogę
i jestem
gdzieś, gdzie nie trzeba być kimś.

A ty,
gdybyś przyszedł do mnie
bez słów,


z rękami pustymi,
z oczyma zmęczonymi,

i usiadłbyś na kamieniu,
i zapytał, nie mówiąc nic —

wtedy dałbym ci
czarkę wina
i garść liszek puchatych,


które przez pomyłkę na ogniskach płoną.

pokazałbym ci drogę do potoku,


który nie czaruje meandrem —
on po prostu płynie.

wypuściłbym dla ciebie
gołębia z rękawa
i królika z kapelusza,

a sam zostałbym na miejscu.

a ty wróciłbyś tam, skąd przyszedłeś


nie bogatszy,
nie mądrzejszy,
nie spokojniejszy,

tylko — prawdziwszy.

i to by nam wystarczyło.