Eschatopatia

pomiędzy okładkami Dziejów bezgrzechu

rośnie nasz pokój, sterylnie różowy i czysty

dzielimy się tam na bilon, monety twarde

niczym kilkudniowy chleb, równie suche

(najosobliwsza z walut!)

zadziwiające, jak niewiele można za nas kupić

jedynie kiść, pierwiastek, kroplę

(nie trzeba być szczególnie mądrym

kończyć Harvardów i Sorbon

by umieć złożyć z tego budynek

nazwać go zwyczajnie: dzień)

w ścianach tętni wino, czerwone języczki świec

(jedna gromnica będzie na pogrzeb, pozostałe

stworzą klimat gdy będziemy jeść kolację)

odbijają się w szybach

właśnie zamknięto ostatni kantor w mieście

pozostaniemy więc niewymienni

uodparniamy się na nieśmiertelność