esej dla Joanny

esej dla Joanny

myśli zanurzone w czasie

z trudem poruszają Słowem serce

uwolnione

trwają w Miłości

................

za oknem świetlista jasność

poranną mgłą dotyka ziemi

i na chwilę w niej pozostaje

wywołany widokiem skraju lasu

idę po mokrej łące

w głąb doliny spoglądam

na blask strumienia

kruszący chłód

................

Słowo

pojawia się i ożywa

rozbłyskami wody

W górach

Twoje włosy pachną

igliwiem i ciszą

oczy

niosą cichy smutek

mimo to

pociesz mnie Słowem

które nie rani

....................

przychodzę drogą wzdłuż strumienia

brzegiem obmywanym w pośpiechu wodą

Słowo, o które prosisz,

już w Tobie dojrzewa

Zatrzymajmy się

gdzie las spotyka dolinę

Słowo, które niosę

ma smak chleba

i zapach deszczu