Etapy

Beztroska cisza nuty pisała,

piórem kreśliła pięciolinii szlak,

aż powstał pośród iglaków pejzaż,

co powietrza tworzył kojący smak.

Trasa ku murom przebicia ciągnęła,

ceglanych szczebli, zlepionych z łez,

naiwna postać rwała w gąszcz złoty,

jak trakt niezłomny w porwanych oddechach.

Minęło.

Wnętrze wzbudziło gorący powiew,

parzący jak słońce w zenicie.

Iskry krzemienia się rozdzieliły,

ognisko zgasło, żar w popiół spadł.

Minęło.

Ziemia z piersi wyrwała oddech,

noc spływała na splecione dłonie,

umysł wytężał zawiłe spojrzenie,

nie mieścił w sobie gęstego tłumu.

Minęło.

Świeca ducha niesie, wanilią rozpyla,

jej iskra otulna buduje most,

ogniwa się mnożą, gdy czerpie z potoku,

kroplę po kropli, znajduje plon.

Cóż pióro wieczne wymówi?