etcetera

była taka sztuka

w której nie umiałam grać

powtarzałam kwestie

i zawsze źle

i niepotrzebnie bo nikt nie słuchał

widownia patrzyła przeze mnie

nawet gdy plotłam sznur

już biegli do swoich spraw

potykając się o gruzły wyrastające spod palców

niezręcznie kreujących przyszłość

z ich ust wypadały przekleństwa

z kieszeni chusteczki i drobne

stary dozorca spod piątki

niezdarnie sprzątał po każdym życiu

i tym co zmieniło tylko adres

i tym co przestało już trwać

odbierał i wydawał klucze

gasił światło

jakby z nadzieją że i po nim ktoś dokończy przerwany dzień i sen

dopowie ciszą niewybrzmiałe słowa

akt za akt

oklaski tylko w domyśle