Etta James

Odwilż jak młoda rzeka,

spływa z ogrodowych drzew,

z szyb i dachu domu

w kierunku wybrzeży oceanu.

Krople tak bardzo podobne

do srebrnych źdźbeł deszczu –

mam je przed oczami.

To nie jest dobry dzień

na śpiew o butli brandy.

Schodzę pod pokład,

łapać radiowe sygnały

szumu programu "jestem".

Rozpuszczalna kawa

rozpuszcza resztki snów.

Dym z papierosa stoi w drzwiach,

jego zaduma zmienia mnie

w stos zużytych opon.

Z głębi domu niespiesznie woła

Etta James.

Piosenki o miłości,

w kwiatach naparstnic modliszki –

na ogrodowych pergolach

pod soplami lodu

czekają na swoje ofiary.