Etykietka Artystyczna

Gdy słońce wślizguje się

między mną a szczęście

podstawia fałszywe podszepty

jak rachunek różniczkowy.

Trudność weryfikacji

nowoczesnych poglądów

w błękitny poranek

w sumie to drugorzędność.

Pozwalam słońcu

dotykać twarzy

cud wskrzeszający

cień odwraca sytuację.

Szukam w powietrzu czasownika

by zespolić z nim

w niebiańskie formy

sprawy ludzkości.

Pisanina jest męcząca

bardziej od kolacji z ukochaną

zaspakaja apetyt romantyczny

to bardziej płaskie i nieświeże.

Kolekcjonuję uwielbienia

promiennej miłości

trudno skalkulować

omdlewającą zmysłowość.

Znużenie przekracza moment krytyczny

rozmowy o sztuce, kosmosie i niczym

jestem nowo przybyły

nie z plemienia Babbittów.

Z lotu ptaka podziwiam

słabość i pragnienia

puszczam w ruch ruletkę

pisać pod zielonymi dębami.

Podkręcam wąsa. I tak wszystko za ciasne, jak spodenki z młodszego brata.

Jeszcze żebym zawiązał żmijowaty język w kokardkę, byłoby dobrze.

Szkoda, że nie wyszła mi wierszówka jak trzeba. Pokonferuję jeszcze

w nowomodne ujęcia z większym przekonaniem. Może to robota nie tylko

dla próżniaków.