Eudajmonia

Kto też żyje szczęśliwy, komu zawsze dobrze?

Bo ja z latarnią za dnia ciągle poszukuję –

Prawdziwego człowieka, któremu jest dobrze,

Aby i mnie też wskazał, jak szczęście smakuje.

Jeden wskazuje w górę, inny wewnątrz szuka,

Szukać można też jeszcze w rozkoszy ogrodzie;

Sądzić ze wszystkich zwątpień – niepewna nauka

Lub wystać jak kolumny, w spiekocie czy chłodzie.

Ważne mieć i drugiego, by nie gniotły skraje

Swej zamieszkałej beczki, co jest z prochu ziemi.

Ważne godnie przetrwać brak i znieść urodzaje,

Zanim Bóg swym wyrokiem na zawsze oniemi;

I żebyś też zszedł na bok, choć na dróg rozstaje,

Bo mi słońce zakrywasz, jak tutaj wystajesz!