,,Ewangelia ognia"

Nie szukałam zbawienia,

Szukałam czegoś, co płonie,

ale nie gaśnie,

Nawet gdy zostajesz sam z popiołem.

Każde twoje spojrzenie,

było wersetem z księgi,

Której nie ma w żadnej świątyni,

ale pali serce, jakby znało każdy jego grzech.

Usta jak modlitwa wypowiedziana,

ze zbyt wielkim pragnieniem,

Żeby nie brzmiała bluźnierczo.

Ciało jak ołtarz.

A dotyk?

Jak komunia winem,

które już dawno skwaśniało.

Spaliśmy obok siebie jak prorocy,

którzy wiedzą, że nikt nie przyjdzie.

Miłość była płomieniem.

Ale ten ogień nie ogrzewał.

On przypominał,

że w środku nas

Ciągle jest coś,

co chciałoby spłonąć do końca.

Więc przysiągłam ci nie wieczność,

ale iskry.

Nie pokój,

ale ogień.

Nie zbawienie,

lecz ewangelię pisaną językiem skóry.

I jeśli jest piekło,

niech będzie w tobie.

Bo tylko tam

płoną rzeczy, które warte były dotyku.