Fabryka poezji

w przemysłowej dolinie dzień był upalny

choć wiosna zakwitła dopiero

i śnieg na górach zalegał

nad rzeką dymiła

jak garść piachu w oczy

fabryka poezji

(gdzie świat nie doskwiera)

kwitły tam puste imponderabilia

jałowe pejzaże, pocztówki znad morza

piosenki dla biednych, sonety dla mądrych

pół-romantyków w srebrzonych porożach

życzenia na święta i trudne pastisze

nawet manifest zagrany na lirze

setce poetów nad setkami biurek

sterczą głowy jak w spalonym lesie

ostańce. sypane popiołem głowy chylą nad kartki

w poetyckiej bessie

co mniej zlagrowani kpią sobie z tego

kpią z głupich rymów i kpią z czytelników

z romantycznej tradycji, ze stert na opały

wierszy pisanych przez apoplektyków

kończą na bruku, stracone złudzenia

leją w satyry dla byle złotówki

piszą słowa przymglone i niezrozumiałe

bo wódki za dużo, a żywot za krótki

gdy nie ma emocji, a słowo nie żyje

to krwi wylewają pod groteski hasłem

krzyczą ją potem w dworcowym tunelu

zionąc alkoholem, zanosząc się kaszlem

a dzień był upalny (pragnę przypomnieć)

strofy powstawały strasznie stłoczone

ciasne i parne, duszne i tłuste

nie miód dla uszu, a żółć na wątrobę

na niedługiej przerwie, na pół papierosa

wtoczono na halę blisko dwie tony stali

w fioletowej blasze, z ogromem przycisków

malutkim lufcikiem i dwiema lampkami

miejscowy menedżer ogłosił przez radio

że można się rozejść, roboty dziś nie ma

i jeden poeta z rudym wąsikiem

(robił pastisze Przerwy-Tetmajera)

wyszedł przed szereg powiedzieć znudzony

że on to już kiedyś widział u Lema

maszyna to słysząc, jakby urażona

mały pokwitunek z okienka wypluwa

"gdzie noc księżycowa i zawroty serca

miejsca tam dla mnie i dla ciebie nie ma"