Feed — margines

[Zobacz, co naprawdę zostaje, kiedy zgaśnie ostatnie powiadomienie]

Telefon leży w kuchni z premedytacją, jak obuszek, którego lepiej nie ruszać.

Drzwi sypialni zamknięte o milimetr ciszej niż zwykle — jakby ta cisza mogła mnie przyłapać na kłamstwie.

Łóżko jest chłodne. Poduszka nie ma alertów, przynajmniej takich, które da się wyłączyć.

Sufit mruga w rytmie ulicznego światła, jak ekran w odwrotnym biegu. Nie patrzę, ale wiem, że widzi.

Dwa — wdech w pustkę, w której nie ma baneru z kodem rabatowym.

Dwa — zatrzymanie, gdy wraca nagłówek o kimś, kogo nie znałem, a i tak mnie kosztował nerwy.

Cztery — wydech w ciemność, która niczego nie sprzedaje.

Myśli ustawiają się w kolejce jak komentarze pod artykułem.

„Pilne” z poranka i „halo?” z południa podbijają się w głowie.

Wiem, że nigdzie nie kliknąłem „wyloguj” — tylko zamknąłem kartę.

Ciało pamięta więcej niż ekran.

Kark trzyma obcość jak naklejkę z paczki, której nie zamawiałem.

Przestrzeń między żebrami szumi jak router, który udaje sen.

Na klatce schodowej ktoś trzaska drzwiami, potem wyje karetka.

Przez sekundę chcę sprawdzić, czy to już jest w powiadomieniach, zanim dociera do mnie, że to dzieje się pod moim oknem.

Dłoń szuka telefonu, którego tu nie ma — odruch szybszy niż ja.

Resztę dopisuje myśl:

jeśli to „coś poważnego”, jutro wyskoczy mi nagłówek „z twojego regionu”, z liczbą, którą da się odświeżyć.

Może mem dwa komentarze niżej, jeśli tragedia dobrze wejdzie w kadr.

Leżę nieruchomo.

Cisza przychodzi powoli, jak użytkownik bez konta — musi odstać swoje.

Gdy wreszcie siada obok, ma zapach prania i temperaturę wody, która już nie wrze.

Wiem, że jutro rano znowu odpalę feed.

Dziś mogę już tylko uczyć nerwy, jak wygląda pokój bez nagłówków.

Nie czuję ulgi.

Czuję margines.