FENIX

błąkał się po zaułkach życia

w scenerii jak ze Złego

przeniesionej

na Pragę Północ

chciał dawać

ale nie było komu

a może nikt nie chciał brać

a może nie miał nic do zaoferowania

wchłaniał więc tylko w siebie

każdy ból

każdy płacz

każdą niegodziwość

jakby starał się zetrzeć z ulic

nie swoje krzywdy

miał wreszcie wypełnione

wszystkie kieszenie

zakamarki

garście

umysł

nie był już sobą

bo chyba nigdy nie był

bo chyba nigdy go nie było

zrodzony w jaźni twórcy

coraz to przybierał inną postać

ginął w niepamięci i odradzał się pokrywając stopniowo rdzawym nalotem

aż przybrał postać ławeczki

odlanej z brązu

z tabliczką Człowiek