fermiony i bozony

On jej wyrzuca niewierność, wypomina rozwiązłość.

Krzyczy do niej:

-Jak mogłaś?! Dziwka!

Chce zranić. W końcu małżeństwo jest formą własności, więc on czuje, że coś mu odebrano.

Ona namyśla się przez chwilę, po czym podnosi swoje migdałowe oczy do jego oczu i mówi.

Mówi spokojnie:

-Przecież wiesz, że jesteśmy niestabilnymi chmurami fermionów i bozonów w przejściowym stanie uporządkowania. Międzyatomową próżnią, obsypaną gwiezdnym pyłem, ożywioną boskim tchnieniem... W środku tej cholernej zimy… No przecież wiesz... Czy nie zdajesz sobie sprawy, jak cenna, jak unikalna jest odrobina namiętności w tym zimnym wszechświecie? Nie ważne. Zjesz w domu, czy na mieście?