Finis coronat opus

Gdzie pracuje dłoń wytrwała, tam koronę finis daje,

Nicią ze złota splatając, drogę ku sukcesu wznosi.

Opus staje się majestatyczne, jak dzieło sztuki cenne,

Finis jego koronuje, lampą światła nas zowie.

Czas, jak rzeka płynie spokojnie, kierunek ma już ustalony,

A my idziemy ścieżkami, którymi wiedzie nas powołanie.

Wszelkich trudności się nie lękamy, z zapałem wciąż tworzymy,

Bo za nami stoi zasłużona korona, która nas prowadzi.

Finis coronat opus, jak prastara mądrość głosi,

To nie tylko credo, to motto mocno nas krzepi.

Bo gdy wyrzeczeń jesteśmy bogaci, sukces się nam ukazuje,

I koroną swoją docenionych zostają troski.

To uczucie triumfu, kiedy finał jest już tuż,

Gdy spojrzenie na wykonane opus zapiera dech w piersiach wszystkich tu.

Tchnąc w sztukę życia swoją wyjątkową moc,

Zdobywamy nagrodę pewną - koronę, która hołdując wciąż rozbrzmiewa.

Dlatego powiedzmy sobie, gdy znużeniem ogarnie nas,

Że finis nas motywuje, dając siłę, aż po wszelkie granice.

Opus nasze oszlifowane, przez cierpliwość wymodelowane,

Koroną wzbogacone, wybija się ponad wszystko, co zwykłe.

Tak więc dążmy do końca, gdy ręka przemienia marzenia,

A korona na czole naszym rezultat w końcu ogłasza!

Finis coronat opus, w nadziei tworzyć warto,

By w życiu nas wgłębiać, jak sztukę wielką i zawezwać!