Fioletowa wstążka

Spowija mnie wstążka.

Nie czerwona, nie zielona,

nie - ona jest fioletowa.

Lśni się ametystowym połyskiem

od stóp do głowy.

Otula mnie matczynym uściskiem,

acz ten w jego przeciwieństwie

nie tuli mnie ciepłem i miłością.

Trzyma mnie ciasno uwiązanego,

wiążąc diamentowy eter,

będący we mnie,

nie od pierwotnego oddechu,

lecz od narodzin pustki.

Spętała mnie mocno,

z każdą jesienią się kurcząc.

Obecnie tak do ciała przyległa,

iż mogę ujrzeć żyły

rozpostarte w rzecznych sieciach.

Lecz gdy ją zerwę,

wówczas udam się z nurtem

ku mrocznym dolinom,

do miejsca z cienistym kocem,

spowitym domowym ogniskiem,

gdzieś, gdzie jedynym dźwiękiem

jest rozmowa szeptów ciszy

i własnych myśli.

Tam, gdzie jest słońce pamięci

i księżyc tęsknoty.

Acz na razie wciąż mnie otula.

Będzie otulać, dopóki sama nie pęknie.

Jedyne co wciąż mnie dręczy,

to pytanie:

Czemu fiolet?