Dlaczego masz wyjebane na małą dziewczynkę?

dwa lata temu

Poniżej wszystkie fragmenty, w których jest wspomniana owa dziewczynka. Dręczy mnie poczucie, że czytelnik nie kupuje tej postaci, ma w nią wyjebane. Przez co, scena z kamieniem wydaje się miałka, bez echa.
Jak to naprawić? Co zrobić, żebyś przestał mieć na nią wyjebane?

fr1
Do obrzeży gospodarstw doszli już w ciszy. Wchodząc między podupadłe chaty, rozglądali się uważnie dokoła, widząc jedynie mniejsze i większe ruiny domostw. Miejscowi natomiast, nie wyglądali wcale lepiej. Ich ciała wychudzone, twarze strapione trudem, a oczy smutne, jakby miały wznieść swój własny lament, za to, że muszą to wszystko dokoła oglądać. Kilkoro chorych lub kalekich żebraków, przy głównej drodze. Szczególną uwagę Eteer przykuła scena odgrywająca się pod kamiennym murem spalonego budynku. Jego dach zapadł się, a ten mur, był w sumie jedynym, co zostało. Sterczał tam, jak upamiętnienie dawnej świetności. Wewnątrz były jedynie, rozmokłe szczątki drewnianych belek, które zgasły już dawno temu. Obok tych zgliszczy, niedołężny, zarośnięty i zupełnie siwy już facet, drżącą dłonią wkładał jedzenie do ust, drugiemu w średnim wieku. Obok nich siedziała młoda, może jedenastoletnia dziewczynka. Trzymała w rękach szmacianą lalkę, jakby na kształt królika. Zaintrygowana Eteer przyjrzała się im uważniej, i wtedy dostrzegła nogi starca, cienkie jak gałązki. U młodszego oba rękawy, w brudnej, porwanej koszuli, są puste. Zupełnie jak spojrzenie tego dziecka..., jakby jej tam wcale nie było.

fr2
- Jeden mi wystarczy. - odparła z łagodnym, sympatycznym tonem, a następnie uklękła przed dziewczynką zdzierającą gardło, oddając jej zabawkę ze szczerym uśmiechem. Małą wyrwała zabawkę, wtulając ją z całych sił w pierś i uciekła do bezrękiego mężczyzny stojącego parę kroków za nią. Eteer jeszcze nigdy nie widziała kogoś o równie smutnym spojrzeniu. Do tego momentu była przekonana, że wie co to znaczy być załamanym, jednak wyprowadził ją z tych złudzeń. Ten człowiek był martwy duchowo, jego wola złamana i starta w pył, było mu już dosłownie wszystko jedno.

fr3
Pierwszym, co do mnie dotarło, gdy oprzytomniałem, było to, że po mojej rodzinie i pracowni został jedynie popiół. Drugim to, że tamtej nocy, gdy spłonął mój dom, gdy Yordin mnie uratował, zaginęła jego córka... Mnie mówili, że nie przeżyje, że poparzenia i ropa mnie wykończą. Jemu, żeby nie liczył na cud, że dziewczynkę mogło porwać dzikie zwierzę. Miała wtedy może osiem lat, nie było wielkich szans, na jej odnalezienie po pierwszych paru dniach. Gdy ja leżałem w bólach, zastanawiając się, kto zgotował mi ten los. Yordin z kolei umierał z rozpaczy za swoją małą. Kilka dni po całym zajściu mała odnalazła się. Znaleźli ją na obrzeżach, z tą zabawką w dłoni..., nagą, siną i zmarzniętą, uda miała całe w zaschniętej krwi. Przez pierwsze trzy dni nawet ojcu nie pozwoliła się dotknąć, nie jadła, nie piła. Przestała mówić, uśmiechać się, jedynie chowała się po kątach, jak spłoszone, dzikie zwierzę. A ta zabawka stała się dla niej ważniejsza niż wszystko inne. Yordin oszalał, rozsądek przestał mu doradzać, w jego miejsce weszła nienawiść. Nie sądziłem, że ból może tak zmienić człowieka. W tej szaleńczej furii, niestety, dotarło do niego, że wie, gdzie szukać winnego. Dziewczynkę znaleźli przy trakcie... do Glimgres. Wygrzebał jakiś miecz ze zgliszczy kuźni, wsiadł na konia i odjechał. Tyle widziałem z okna i nie przestałem przez nie patrzeć, dopóki nie wrócił, dwa dni później..., - pięść starca zacisnęła się - ...wrócił, z rękoma przewieszonymi na sznurku, przez szyje. Nie pytaj, co wtedy czułem, bo nie ma słów, które oddałyby mój ból i złość, ale... – Eteer niespodziewanie poderwała się i energicznym krokiem wyszła na zewnątrz, stare drzwi niemal wypadły z zawiasów, gdy z impetem je pchnęła. Ranogan natomiast spojrzał pytająco na Mortisa.

fr4
Ranogan przykląkł, podnosząc jedną z głów. Zgarnął brunatne włosy przesłaniające twarz – Adan... - przyjrzał się pozostałym głowom - Jego dwaj synowie i brat Astyn... - starzec, szukając wzorkiem kolejnego z denatów, zauważa małą Arie, pochyloną nad jedną z głów. Przez jej twarz przelewała się cała masa emocji, a jej wzrok stał się ostry, nienawistny. Potęga i natura uczuć jakie nią targały nie pasowały do jej młodego wieku. To było wręcz nienaturalne dla dziecka. Aria opadła na kolana wciąż wbijając wzrok w twarz wykrzywioną w zastygłym spazmie i wypuściła z rąk lnianego królika. Drobna dłoń, powędrowała bliżej kamiennej ściany, ku jej podstawie i spoczęła na kamieniu wielkości małego melona. Dołożyła drugą rękę i uniosła go wysoko nad głowę. Opadający kamień wzbił w górę falę krwawej mgiełki, a potem kolejną i kolejną. Zagubiony starzec lekko drgał, jakby nie mógł zdecydować, czy powinien ją zatrzymać, jednak nie zrobił nic. Niemy spektakl trwał krótką chwilę, aż mała Aria zakończyła go, wykrzykując swój bój w breje, która chwile temu była twarzą. Obserwowali go wszyscy, uważnie, w zupełnej ciszy, widział go każdy. Większość spojrzeń wyrażała szok, podkreślała groteskowość tej sytuacji, ale jedno z nich wypełniał zachwyt. Zachwyt, tak wspaniały, że kora w jego tęczówkach zaczynała się tlić.

Sufjen

dwa lata temu