Fotozabawa nr 10 Fabryka

https://zapodaj.net/plik-udOEWfiwWv

Fabryka

W gabinecie właściciela laboratorium w skórzanym fotelu siedzi starszy mężczyzna z wąsem.

Naprzeciwko niego znajduje się młodszy mężczyzna w garniturze, który mógł mieć około trzydziestu lat.

— Co pana do mnie sprowadza?

— Jestem prawnikiem i reprezentuję bank, w którym ma pan kredyt, a którego od dawna nie spłaca.

— Wiem, że ostatnio zalegam ze spłacaniem rat, ale to przez to, że mam kłopoty finansowe, a fabryka nie produkuje już tylu robotów, co kiedyś.

— Ja wszystko rozumiem, ale mój klient dłużej nie będzie czekał.

— Błagam, jeszcze tydzień! Obiecuję, że zacznę spłacać raty.

— Miał pan na to wystarczająco dużo czasu.

— I co teraz?

— Mój klient skieruje sprawę do sądu.

— A co będzie potem?

— Sąd wyda nakaz uregulowania długu, a jeśli pan tego nie zrobi, sprawa trafi do komornika.

— I co? Zabierze mi cały dorobek mojego życia? Ta fabryka to dorobek mojego życia. Włożyłem w nią serce, czas, pieniądze. Dla niej poświęciłem swoje małżeństwo. A teraz przez jeden głupi dług mam wszystko stracić?

— Niestety tak kończą ci, którzy nie spłacają swoich długów.

Młody prawnik wstaje i opuszcza gabinet, zostawiając właściciela samego.

Starszy mężczyzna przez chwilę tak siedzi z rękoma skrzyżowanymi na piersi.

„Nie oddam wam fabryki “

Następnie podchodzi do regału, na którym stoją segregatory. Wszystkie zdejmuje, jeden kładzie na biurku, a resztę na ziemi i na powrót siada w fotelu.

Otwiera i kolejno wyciąga projekty, które nad koszem podpala. Po zniszczeniu wszystkich szkiców zawierających rysunki robotów puste segregatory rzuca na podłogę.

Ponownie wstaje, przewraca regał, po czym oblewa benzyną i podpala. Potem pośpiesznie opuszcza gabinet. Będąc na korytarzu, również polewa podłogę benzyną zapala zapałkę i rzuca ją na ziemię.

Po zejściu na dół wchodzi do hali produkcyjnej, całą oblewa benzyną, po czym ją podpala.

W ciemnym kącie fabryki, która produkuje roboty dla dzieci, na zimnej ziemi, siedzi mały, wystraszony robot, który tkwi w takiej pozycji już od dawna. Jego blaszane ciałko pokryły rdza i kurz. Z blaszanych oczu płyną rzewne łzy. Obok niego leżą rozczłonkowane części rodziców i siostry, której było na imię Blaszalinda.

Blaszany chłopiec czołga się do nich i ściska blaszaną bezwladną rękę matki, szlochając przy tym okropnie.

— Mamo, tato i ty, siostrzyczko, dlaczego mnie opuściliście? — szepcze.

Płomienie liżą jego blaszane stopy, rozgrzewając je do czerwoności. Przerażony patrzy, jak strop przed nim się wali, odcinając mu drogę ucieczki.

Właściciel po opuszczeniu budynku w bezpiecznej odległości obserwuje, jak ogień pochłania jego fabrykę.

Wraz z nadejściem świtu płomienie gasną, pozostawiając po sobie zgliszcza.

Fabryki nigdy nie odbudowano, a ruiny, które pozostały po niej, porasta trawa.