Furtka przyszłości

Odganiam zimny przeciąg

Co wraca z dawnych pokoi.

W oczach noszę głębię,

której nikt nie widział od lat.

Stoję przed progiem.

Usta zszyte milczeniem,

choć serce zna odpowiedź.

Bliskość parzy,

jak ogień zamknięty pod skórą.

Słowa tłoczą się w gardle,

szukając szczeliny.

Milknę...

Lecz chcę rozbić lód przeszłości,

nawet jeśli pęknie tylko cienka warstwa

Zebrać to, co jeszcze nie umarło i przejść

na drugą stronę ciszy.