Gadułek

Zbliża się odpływ. Gadułek dzwoni;

jest w nim świat cały,

świat w dłoni.

Latarnik mały

niewidnym światłem błyszczeje.

Kto o tej porze? Dnieje.

Dzień nowy milczy w słuchawce,

ale rozumiem:

pomylił mnie z szumem

morza. Żagli dmuchawce

wkrótce zapłoną jak ptaki...

Na oglądzie nie widzę, kto dzwonił,

nie wyświetla się licznia.

Wiem, że koniec będzie właśnie taki:

Pełna obrazów ślicznia

Przelana do tego, kto dzwonił.

Zostanie pusta

pamięć i na nowo z wszechsieci

płodna kapusta

przemyśli dzieci,

jak do gadułka wmyślasz żywotki.

Zatem umrę o świcie,

kiedy słońce wykąpie się w korycie,

u progu nowej zwrotki...