Gasnący promyk

Patrzyłem na nią jak na swój skarb

Promieniała jak poranka blask

Niewinnie patrzyła w gwiazdozbiory nieba

Szeptała do ziaren piasku gdy było trzeba

Nuciła piękne melodie co wieczór

Często wychodziła mi na przekór

Z czasem coś zmieniło się w nas

Ten dawny blask przestał grać

Serce nie miało czego dać

Bezbrzeżna mgła, która zmieniła iskrę w nas

A ja nadal patrzyłem na nią jak na swój skarb