Gatunek ludzki

Cud istnienia

To cud dnia powszedniego

To, że gatunek ludzki do rządzenia wybrany

A że żądza władzy oślepia

To gatunek ten lichy i marny

W swym kształcie się wydaje

I słaby z natury jak się zdaje

Rządzić jednak nie powinien

Bo nikt się potem nie przyznaje

I nikt nie jest winien.

A czyn zły pozostaje

Konsekwencje w życiu rozdaje

I niszczy ten gatunek coraz bardziej

I podli gatunek coraz zgrabniej

Aż w końcu ten gatunek umiera

I złe wrażenie wywiera

Na kolejnych istotach

Co od teraz tym światem zarządzać mają

Ale nie wiadomo, czy po dobroci czy batem?