gdy

gdy płaczę, miast chusteczki

podajesz mi swą dłoń, bym

mogła zanurzyć w niej

rozedrgane powieki

posiniaczone łzy

zakrwawione

smutki, i

oblicze

szare

gdy cierpię, miast ramienia

udzielasz mi swej twarzy

bym mogła pobić cię, i

gniew wyładować zły

potem do snu utulić nieprzytomnego

z uśmiechem

na twarzy

bladej

gdy krzyczę, miast uciszać

wrzeszczysz wraz ze mną

narzekamy na świat

razem, osobno

krzywdzimy

absolutną

martwą

ciszę

gdy milczę, pielęgnujesz

zeschnięte słoneczniki

o których ciągle

zapominam

a one łkają

na brudzie

gdy śpiewam, stroisz mnie

jak fortepian, gitarę, jak

skrzypce. Ja fałszuję

a ty łagodzisz mój

ohydny sopran

gdy umieram, umierasz

obok mnie, tuż przy

mej dłoni leży

twoja dłoń

mniejsza

maleń

ka

gdy mnie nie ma, ty jesteś

nie wiem, jak to możliwe

tańcz