Gdy ptaki migrują o świcie

Całowała K. jesienią

(bo nigdy nie wspominał o matce)

Jej czułe dłonie pachniały ziemią

troskliwie pochowanych kwiatów.

I myśli, że wszystko ustalone,

uważnie czyta „Przepis na żonę”

i zupę z młodego szpinaku

(o lekko skwaśniałym smaku).

Tymczasem w K. powoli przekreślone:

ta zupa, szyta tkanina na żonę.

Już milczy dłuższą chwilę,

przez lata całe i przez czas przeszły.

Posiwiały kwiaty, posiwiały motyle.

A ona wciąż ze swym urazem,

wygląda oknem K. każdym razem

- gdy ptaki migrują o świcie.