Gdybym uwierzył w gusła

/Sen - brak logiki i pełna oczywistość/

Z oczami w betonie, największe żebra to płachty na masztach, a najgłośniejszy trzepot to motyle skrzydła. Iskrzy, kra na rzekach, wartkich, rozgwieżdżone w słońcu ciało.

Odwieszam wzrok, chociaż na chwilę, by założyć się z Tobą. Lub założyć Ciebie.

Łuki triumfalne to kawałek pączka, którego nie dojadły przeszłość i historia, bo strach przed cukrzycą. Psuje zęby czasu, aż nie zostaje nic, prócz czarnej godziny.

Być może postąpiłem słusznie. Nawet, jeśli tylko o krok. Niewielki ruch biodra, który wytrącił z równowagi elektron na Twoim nosie, teraz przesiaduje w gniazdku, jak pisklę.

Masz, pisklaku, kabelek i najedź się do syta. A może te właśnie kable w pokoju, to flaki elektrowni, które ciągną się kilometrami. Żyjemy wewnątrz kosmicznego kolosa. Jedyne, co odróżnia nas od bakterii to skala.