Gdzie są

nasze nasze drogi kobierce tkane przez matki wianki płynące nocą na bezludną wyspę faryzeuszy

święte słowa wpięte w czarne włosy nieuczesne jak u młodej dziewicy pędzącej na pierwszomajowy pochód

maliny i siostry miłosierdzia

Myślę że to wszystko płonie w metalowej beczce na działce

uschnięta Róża wiatrów najbardziej

Swąd roznosi dawne wierzenia jak bardzo innym

trzeba znów zapłacić

podatek od spadków po przodkach

Tylko moja kotka nie ma zmartwień może zapomniała

jak ulice i leżące sterty desek były

Były i będą istnieć schronienia

W których słowa jak klucze gęsi odlatują

I to jest piękne

ona już wierzy tylko dłoni

która nie robi krzywdy

w czarną noc wciąż pakują

wagony pełne

nie myśli