gdzieś między dachem a niebem

blokowisko właśnie wstaje

łapie pierwsze promienie słońca

zawiesza nad dachami

podmuchy wiatru

przyginając szyję bratkom

łamie w doniczkach

święty spokój

między drzewami

babie lato rozpościera

swoje hamaki

na których kołysze się

osiedlowy kurz

stary pies

leniwie przeciąga łapy

za zasłoną samochodu

spogląda na wyblakłe od błękitu

niebo

dziś każdy balkon

wyśpiewa smutek miasta

marząc by nie być taki jak inne