Głęboko w strachu

Jeśli twe uczucie żyje, twoje serce mocno bije,

Usuń ze mnie strach, który płaszczem mnie otulił.

Niech blask twych oczu nadzieję mą odkryje,

I z powiewem wiatru przyniesie to, co zgubił.

Zabierz jej cień z głębi mych powiek,

Porozmawiaj z moim aniołem stróżem,

I przypomnij mi, żeś jest mój człowiek,

Szarość tej relacji posyp gęstym różem.

Bo gdy serce opadnie w dalekie głębiny,

Ratować już będziesz same wspomnienia.

Niczym twe słowa – pełne obłudy i winy –

Zostanie już tylko opcja zapomnienia.

Nie zbij wazonu dla kupna nowego,

Róże w nim nie będą kwitły tak samo.

Wsłuchaj się w bicie serca ciepłego –

Czy pragniesz, by ono nadal trwało?

Nie pozwól, by serce, które wybaczyło,

Z ulotną sekundą żałowało swej czułości,

By nić, co łączy nasze dusze, się zerwała,

A serca – na kawałki – rozdzieliła wieczność.