Głód I

Naprawdę jestem skurwysynem. Przymierającym z głodu bożym-dzieckiem-skurwysynem. Głód stoi barierą między mną a Bogiem. Cały jesienny ranek spędziłem rozbity na jakimś nieskoszonym ugorze. Jak pies, wkładałem raz po raz garście mokrej trawy do ust, żując ją, aż, niby najsoczystszy kawałek mięsa, puszczała soki po mojej brodzie, przestając dopiero, gdy czułem, jak spływają mi one za kołnierz. Kodeks moralny tkwił mi wrzodem na żołądku. Zaspokoić głód, ale zranić sumienie, zbliżać się do Boga i się od niego oddalać, w jakimś piekielnym iloczynie wektorowym trwać do wszystkiego prostopadle. Na ostatniej niedzielnej spowiedzi obiecane mi już zostało królestwo niebieskie. Pozostaje tylko wytrwać w tym przeklętym głodzie.

Co tydzień lokalna parafia organizowała małą kolację, której skromny nastrój wprawiał w pewnego rodzaju beznadzieję. Dziwne to uczucie głębokiej melancholii, którego się doświadcza na widok ludzi oddających się tak miernej pracy, skromnej i bez rezultatów. Przypomina to wszystko ten prymitywny wysiłek roli, na który skazano Adama po wygnaniu z raju. Co tydzień siadałem więc do stołu, zastawionego jakimś ciemnym chlebem lub śledziami w oleju, zmawiałem modlitwę za posiłek i, udając wstrzemięźliwość, jakby od niechcenia brałem się za jedzenie. Byłem tak naprawdę jedynym z “gości”, więc kiedy dwóch młodych księży skończyło jeść, i zaczynali krzątać się po zakrystii (śmieszny to widok - księża w popłochu. Pośpiech zdaje się przeczyć metafizyce. Czas pokonuje duchowość.), zostawałem sam z jedzeniem przy stole. Nie pozwalałem sobie jednak wtedy na chwile łakomstwa - w mig pozbyłbym się całego chleba, półmiski z olejem poszłyby gdzieś na zaplecze, księża, uwolnieni, wróciliby wreszcie do siebie, a ja znowu zostałbym sam. Dopóki ten przeklęty chleb istniał na stole, istniałem i ja.

Tak jak mówiłem, było ich dwóch. Jeden - niski i lekko zaokrąglony, z krótkimi, rudymi włosami, i drugi, w zasadzie dokładnie taki sam. Opowieść chciałaby, aby drugi był wysoki, szczupły, i najlepiej o kruczoczarnych włosach, prawda jednak była taka, że obaj wyglądali jak bliźniaczy pomiot jakiejś okolicznej wiedźmy. Różniły ich jednak charaktery. O ile Ksiądz P. wolał nie odzywać się więcej, niż wymagały od niego słowa modlitwy, o tyle jego bliźniak, T., uwielbiał wchodzić z ludźmi w polemiki, aż czasami zdawało się, że tylko po to poszedł do seminarium. W odbiciu żyrandola zapalała się dodatkowa lampeczka, kiedy Ksiądz T. wykładał jakiemuś biedakowi świętego Augustyna, a kiedy się zamyślał, widać było, jak gryzie od środka kąciki ust.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Andrzej B.

    Bardzo mi się podoba. Tekst jest interesujący i dobrze napisany.
    Usunąłbym niepotrzebne drobiazgi:

    1. Cały jesienny ranek spędziłem rozbity na (jakimś) nieskoszonym ugorze.
    2. Jak pies, wkładałem raz po raz garście mokrej trawy do ust, żując ją, aż, niby najsoczystszy kawałek mięsa, puszczała soki po mojej brodzie, przestając dopiero, gdy czułem, jak spływają (mi one) za kołnierz.
    3. Kodeks moralny tkwił (mi) wrzodem na żołądku.
    4. Na ostatniej niedzielnej spowiedzi obiecane mi (już) zostało królestwo niebieskie.
    5. Przypomina to wszystko (ten) prymitywny wysiłek roli, na który skazano Adama po wygnaniu z raju.

    Twój język jest brawurowy, a myśli niebanalne. Dodałby szczyptę magii na końcu, ale to ja bym tak zrobił.

    W odbiciu żyrandola zapalała się dodatkowa lampeczka, kiedy Ksiądz T. wykładał jakiemuś biedakowi świętego Augustyna, a kiedy się zamyślał, widać było, jak… lampka przygasa. Otacza się ciemnością.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania