Głodne umysły (pękają jak orzechy)

uciszyłam swój mózg łuskarką do orzechów, więc duszy lżej jest

odepchnąć się od zziębniętej ziemi

w stronę nieba, które takie bure, sprawiające pozory niegościnności

i wilgotne od buntujących się wokół chmur

potrafi nas wszystkich przyjąć na raz,

bo to są drzwi bez limitów.

to jest życie i śmierć bez limitów.

nie jestem już tutaj, ty jesteś tam dalej.

ja przechodzę, a ty stojąc w kolejce

wpatrujesz się z wyczekaniem.

kto wie, co na nas tam czeka?

może tylko przedłużenie dźwięku wiecznej ciszy albo przeciwnie - ogłuszające się wrzaski, piętrzące się w skali, by być jak najwyżej, by tylko musnąć opuszkami chwilowe ogłuszenie

jak mamy być w niebie, gdy to w ludziach dzieje się piekło? jak mamy być w niebie, gdy jesteśmy tacy sami?

kawałkami twojego popękanego umysłu w cieście częstują teraz gości.

nie masz nic, nie masz już nawet czasu.

pozostało tylko czekać i czekać, i czekać.

na co? na nic