Głuchy głos
Odezwał się dźwięk gramofonu,
Który trzymał smutek w kopule.
Wydał z siebie cichy wdech,
Jakby szukał powrotu.
Gdy krople rosy zniknęły
W trawach spokoju,
Zmarzło jego wnętrze
Na widok odpływających lat.
Wciąż trzyma w zagłębiu garstkę
Drobnych ziaren ukrytych pod słomą,
Jak chochoł róże nadziei,
Choć sam jest dźwiękiem zapomnianym.
Byt jego zamarł niczym stal.
Ostatnim tchem próbuje wydusić
Połknięte przed laty krople,
Lecz te nurtem niepamięci
Bezpowrotnie znikają.
Wartości znikają.
Czemu się nie narodzą?
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania