Głuchy głos

Odezwał się dźwięk gramofonu,

Który trzymał smutek w kopule.

Wydał z siebie cichy wdech,

Jakby szukał powrotu.

 

Gdy krople rosy zniknęły

W trawach spokoju,

Zmarzło jego wnętrze

Na widok odpływających lat.

 

Wciąż trzyma w zagłębiu garstkę

Drobnych ziaren ukrytych pod słomą,

Jak chochoł róże nadziei,

Choć sam jest dźwiękiem zapomnianym.

 

Byt jego zamarł niczym stal.

Ostatnim tchem próbuje wydusić

Połknięte przed laty krople,

Lecz te nurtem niepamięci

Bezpowrotnie znikają.

 

Wartości znikają.

Czemu się nie narodzą?

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania