Gnają i gniją kule wystrzelone

Huk moździerzy, błysk kul i dym gazów bojowych.

Gryzące, śmiertelne zapachy, lecąca ku niebu ziemia.

Krew tryskająca z porozrywanego odłamkami mięsa.

Ryk dusz uciekających z ciał zimnych jak kamień.

O Boże, dlaczego spuściłeś na nas tą apokalipsę?

Dlaczego pozwalasz tym niewinnym ludziom umierać?

Całe rodziny rzucone na kolana, na zimny mokry bruk,

Najpierw rozstrzelone, zadeptane a potem zakopane.

Ropiejące rany, nieprzespane noce, mrok płynący

ze zbitych latarni. Budynki w ruinie, szczury i choroby.

Gnijące trupy leżące w kałużach krwi, ostatnie szczątki

człowieczeństwa. A na koniec, piękne, błyszczące ordery.

Dumna jest pierś, żołnierza, który przeżywszy to piekło

na ziemi. Zachowawszy zmysły po tej krwawej masakrze.

Na sam koniec otrzymuje uścisk dłoni i dożywotni szacunek.

Gratuluję panie Generale śmierci, kolejne złoto na klapie.