Gniew

Gniew ze złością się zbratały,

żyć bez siebie wszak nie mogą,

są za sobą sercem całym,

biada wokół wszystkim wrogom.

Nie potrzeba im zbyt wiele,

serce w trwodze mocniej bije,

oczy są jak żar w popiele,

żądzy krwi się nie ukryje.

Wściekłość też się nie hamuje,

już czerwienią się zalewa,

nie wiadomo kto z kim knuje,

kto na kogo ma się gniewać.

Wulgaryzmów się nie wstydzi,

pięści trzyma w gotowości,

ze wszystkiego tylko szydzi,

zło szaleje w świadomości.

Rani ciało, karci słowem,

lachę kładzie na wartości,

scenariusze ma gotowe,

nie oszczędzi nawet kości.

Strach czy gniew się bardziej boi,

co osiągnąć w końcu zdołał,

czy w istocie nas ochronił,

czy wyłącznie tylko bolał?