Godzina szczytu

całe miasto jak jeden organizm

wypluwa z siebie ulic arteriami

białe, czerwone i szare komórki

każda próbuje uciekać drogami

jeden z naturą melancholiczną

poszuka księżyca daremnie w lusterkach

wyłączy na chwilę muzykę troficzną

lub reklamę z super promocją na kręglach

drugi z rodziną, z kochającą żoną

pomyśli o domu, czekających dzieciach

pojedzie na skróty, węzły go wchłoną

a cisze umili mu nospa czy dexak

jeden otacza się kią w hybrydzie

drugi już nie ma planów do stracenia

trzeba już czekać, co przyjdzie to przyjdzie

i ziemi i wam mówię: do zobaczenia!