Godzina wilka

Noc między trzecią a czwartą nad ranem ma gęstą krew.

Wtedy najgłośniej tykają zegary w pustych pokojach.

Wtedy wracają cienie tych, którzy odeszli za wcześnie.

Siadają na brzegu łóżka, chłodni i milczący.

Rozmawiam z nimi bez strachu, jak ze starymi znajomymi.

Pytam, czy tam, po drugiej stronie, też tak mocno wieje wiatr.

I czy wciąż trzeba rano pamiętać o braniu tabletek.

Nie odpowiadają, tylko uśmiechają się blado.

Ta godzina to czas, kiedy granica staje się cienka jak bibułka.

Wiem, że kiedyś też stanę się takim cichym gościem.

W czyimś przedpokoju, o trzeciej nad ranem.

I to jest w porządku. To jest zupełnie naturalne.