GODZINY SZCZYTU

Godziny szczytu, już miastowy farsz

leje się szparami, ciemnawe ulice,

przyszyty frakami, złowrogi tka marsz.

Istnieje nie dalej...spełnione kostnice.

Godziny szczytu, cienie opasłe,

skradzione latarnie...pragnienie żebraka.

Tramwaje zamknięte i nadzieje zgasłe.

Klucze zgubione w ciemności, pieśń jaka

Na dworcu, pod miotłą. Szpetne fraki

z robotem smaganym, hańbę chcąc zatrzeć

w rytm tyknięć dymu. Cicho-martwe

wraki

nie chcą, wpółmartwe, czy nie mogą patrzeć.

Komentarze (5)

Nazareth 17.11.2016

Podoba mi się abstrakcyjny noir twojego miasta, być może dlatego, że nie podobają mi się miasta i widzę je trochę tak jak ty to opisałeś (jeśli silę się już, by zobaczyć w nich jakąś magię), chociaż ja nie potrafię przedstawić ich równie intrygująco. 5.

Bbard 17.11.2016

Dziękuję.:)

detektyw prawdy 18.11.2016

Zgadzam sie ze slowami nazaretha.5

katharina182 18.11.2016

Świetnie napisany wiersz. Bardzo mi się podoba. Zostawiam zasłużone 5

Neurotyk 19.11.2016

Jak Baczyński:) 5

GODZINY SZCZYTU

Komentarze (5)

Napisz komentarz