gołąb widział ostatni

było tam kilka okien

w tym jedno ulubione

codziennie rozsuwała smutek potarganą zasłoną

na parapetach kamienic

przezroczyste przekleństwa sąsiadów

niepewne składały słowa do uśmiechu

na płacz będąc zbyt słabe

co ranek przesyłała słońcu grymas twarzy

licząc na lichy promień na starym lustrze

kiedy widziała rondo jego kapelusza

nawet deszcz był przetykany złotem

dziś nie przeszedł

zasunie z powrotem ciężkie kotary

starcze usta skrzywi bezsilnie

dźwigając na plecach niepewność

tylko gołąb na parapecie krzyknął

ona już nie