gołębie siwe jak twoje włosy

nie wiem czy potrafię

milczeć

kiedy widzę jak trzymasz szklankę

na skórze palców

czas ceruje każdy dzień

przyszywając kolejne

coraz bardziej niedbałym ściegiem

oczy patrzą

zatrzymując chwilę z każdym mrugnięciem

jak najdroższy kadr

który trzeba zapamiętać

pamięć moknie w deszczu

przezroczyste obrazy tworzą kolorowe kałuże

w lustrze przeglądają się rankiem lęki

budząc płaczem kolejny dzień

mamo zobacz

słońce wysyła siwe promienie

kiedy zmęczone gołębie

przysiądą na włosach