Górą Edek

puszysz się dumnie hołdując prostactwu

mój ty pawiu w ptaszarni, papugo narodów

(wiele się chyba od wieków nie zmienia?)

każde jedno napęczniałe oczko w ogonie

gbur i antyintelektualista

spuchnięty poczuciem własnego znaczenia

dziesiątki, tysiące i miliony edków

przetaczają się niby cyniczna szarańcza

obżerać się lecą zanim legną trupem

szczerze, przytłacza mnie ogrom tej masy

miliony przede mną i miliony po mnie

samotna w nich wyspa i jeden wyrzutek

boję się mojej tu bezcelowości

błądzić i chodzić wciąż w kółko na marne

grzebany w ciepłym piasku sztuki atoli

na wyspy szczęśliwe odlecieć się marzy

gdzie czeka już na mnie prawdziwy orzełek

i kochać tam wszystkich - naprawdę! do woli!